چربی قهوه ای و چربی سفید
 
آیا تاکنون نام چربی قهوه ای را شنیده اید؟ تحقیقات جدید، امید فراوانی را برای استفاده از این نوع چربی در حل مشکل چاقی در آینده ایجاد نموده است. از این رو در این مقاله به بحث در مورد چربی قهوه ای می پردازیم.
چربی قهوه ای
این نوع از چربی دارای خصوصیات متفاوت و گاهی متضاد نسبت به چربی سفید می باشد. این چربی در بدن نوزادان بیشتر از افراد بالغ یافت می شود، ولی با افزایش سن میزان چربی قهوه ای کاهش می یابد. علت نامگذاری چربی قهوه ای به این نام، وجود تعداد زیادی میتوکندری در داخل سلول های این بافت می باشد. میتوکندری ها حاوی آهن بوده و باعث تیره تر شدن رنگ این نوع از چربی می گردند. میتوکندری مرکز تولید انرژی و سوزاندن کالری در سلول می باشد. وجود تعداد زیاد میتوکندری ها به سلول های چربی قهوه ای اجازه می دهد که در هنگام نیاز بدن به انرژی برای فعالیت و یا ایجاد گرما (هنگام احساس سرما)، بلافاصله انرژی مورد نیاز را تامین نمایند. این انرژی بر خلاف انرژیی که در هنگام احساس سرما توسط عضلات و با مکانیسم لرزیدن ایجاد می گردد، با لرزش به وجود نمی آید. این چربی در مناطق خاصی از بدن مانند ناحیه گردن و بالای قفسه سینه یافت می شود. در درون سلول های چربی قهوه ای، تعداد زیادی از قطرات روغنی دیده می شوند.
چربی سفید
بیشتر بافت چربی موجود در بدن افراد بالغ (در یک سوم میانی بدن) از این نوع است. چربی زیر پوستی، چربی دور احشاء و ارگان های داخلی و چربی ناحیه شکم، باسن و ران ها از این نوع می باشند. سلول های چربی سفید معمولا دارای یک قطره بزرگ چربی و میزان کمی میتوکندری در داخل خود هستند و به همین دلیل رنگ آنها سفید است. نقش چربی سفید حفاظت از گرمای بدن و جلوگیری از خروج حرارت از بدن است. به همین دلیل در زیر پوست هم این لایه از چربی وجود دارد. نقش دیگر این نوع از چربی حفاظت اندام ها و ارگان ها از ضربات خارجی و تسهیل بعضی اعمال مانند نشستن می باشد. در یک فرد سالم بدون اضافه وزن، بین ۲۰ تا ۲۵ درصد از وزن بدن از این نوع چربی تشکیل شده است.
چربی سفید در مقایسه با چربی قهوه ای
از توضیحات فوق مشخص می شود که چربی سفید هم نقش مهمی در بدن انسان ایفا می کند، ولی متاسفانه عدم رعایت رژیم غذایی مناسب و شیوه زندگی کم تحرک امروزی، باعث افزایش درصد این چربی در بدن برخی از افراد می گردد، که آغازگر بسیاری از بیماری ها می باشد. به همین دلیل باید میزان چربی سفید به حد طبیعی خود بازگردد. راه طبیعی برای کاهش میزان چربی سفید در بدن، رعایت رژیم غذایی و افزایش فعالیت بدنی است، ولی برای بسیاری از افراد این راهکار ساده نمی باشد. از این رو محققان به فکر ابداع روشی افتاده اند که چربی سفید را به چربی قهوه ای یا بافتی با خصوصیات نزدیک تر به چربی قهوه ای تبدیل نماید.
تبدیل چربی سفید به قهوه ای
در حال حاضر، تحقیقات بسیاری بر روی یافتن روشی متمرکز شده که خصوصیات چربی سفید را تغییر داده و خاصیت تولید انرژی را در این بافت افزایش دهد و یا به عبارتی آن را به چربی قهوه ای تبدیل نماید. به عنوان مثال تحقیقات مختلفی روی ماده Capsaicin که در فلفل قرمز تند (chili peppers) یافت می شود، انجام گردیده و نشان داده که گنجاندن این ماده در رژیم غذایی حیوانات آزمایشگاهی توانسته تولید چربی قهوه ای را در بدن افزایش دهد. این موضوع شاید یکی از دلایلی باشد که مصرف غذاهای حاوی چیلی می توانند باعث کاهش وزن گردند. البته بسیاری از این تحقیقات با استفاده از قرص های مکمل حاوی Capsaicin انجام گردیده است. گروه دیگری از تحقیقات روی پروتئین هایی متمرکز گردیده که ممکن است بر تولید چربی قهوه ای موثر باشند. مثلا محققان دانشگاه جان هاپکینز دریافتند که اگر با روشی پروتئین NPY (appetite-stimulating neuropeptide Y) را که در ایجاد اشتها و حس گرسنگی در مغز موثر است، سرکوب کرده و میزان آن را کاهش دهند، بخشی از چربی سفید موجود در بدن حیوانات مورد مطالعه به چربی قهوه ای تبدیل می شود. بر اساس این تحقیق و سایر تحقیقات مشابه می توان نتیجه گرفت که اگرچه تولید چربی قهوه ای پس از دوران کودکی در بدن کاهش می یابد، ولی بدن قابلیت تولید این چربی را حفظ می نماید. محققان دانشگاه جان هاپکینز معتقدند که سلولهای بنیادین مسئول تولید چربی قهوه ای (brown fat stem cells) از بین نمی روند و تنها با افزایش سن غیرفعال می شوند، پس می توان دوباره آنها را فعال کرد.
اگر تحقیقات فوق به نتیجه مطلوب برسند، می توان امیدوار بود که در آینده ای نه چندان دور، تبدیل بافت چربی سفید به چربی قهوه ای در انسان نیز امکان پذیر گردد. روشی که ممکن است پاسخگوی مشکل اضافه وزن در بیش از دو میلیارد نفر در سراسر جهان باشد.

 

منبع:
https://www.hopkinsmedicine.org/news/media/releases/turning_bad_fat_into_good_a_future_treatment_for_obesity
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5426284
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4945767

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *